Bij factortherapie wordt de stollingsfactor die je tekortkomt (of die ontbreekt) met een injectie in de ader gebracht. Bij een factor VII-deficiëntie (7) is dit bijvoorbeeld factor VII. De behandeling verhoogt tijdelijk het factorniveau. De behandeling wordt gegeven om bloedingen te voorkomen (profylaxe) of om deze te behandelen (on demand). Factortherapie is mogelijk bij deficiënties van fibrinogeen (factor 1) en de stollingsfactoren 7 (VII), 10 (X), 11 (XI) en 13 (XIII). Bij een factor-2-deficiëntie (II) is behandeling mogelijk met een medicijn waar een aantal factoren in zitten. Bij factor 5-deficiëntie (V) is er geen behandeling met factortherapie mogelijk en wordt soms plasma of bloedplaatjes gebruikt als behandeling.
Als je regelmatig factortherapie nodig hebt, leer je van je behandelteam hoe je dit zelf thuis kan toedienen. Afhankelijk van je factordeficiëntie en de ernst, wordt in overleg met je behandelteam een behandelschema opgesteld.
Er is een onderscheid in de bron van de stollingsfactor. De stollingsfactor kan worden verzameld uit cellen die de stollingsfactor maken (recombinant). Hiermee is er volledige controle over wat er gemaakt wordt en komt er geen menselijk bloed aan te pas. Een andere groep is de uit bloedplasma bereide producten. Dit zijn geneesmiddelen die afkomstig zijn van menselijk bloedplasma (plasmaproducten). Voor producten die afkomstig zijn uit bloedplasma, geldt een strenge selectie van donoren, en tijdens het productieproces vindt een zuivering van het plasma plaats waardoor het risico op bloed overdraagbare infecties via plasmaproducten tegenwoordig erg klein is.
Of factortherapie een geschikte behandeling voor jou is, hangt onder meer af van je stollingsstoornis, de ernst en het risico op (spontane) bloedingen. Je behandelaar kan je informeren over de verschillende geschikte behandelopties en of het nodig is om te behandelen uit voorzorg (profylaxe) of bij bloedingen (on demand). Bij zeer ernstige bloedingen is het soms nodig om iemand op te nemen in het ziekenhuis en regelmatig factortherapie toe te dienen.
Tranexaminezuur (Cycklokapron®) zorgt ervoor dat bloedstolsels minder snel oplossen. Het beschadigde bloedvat krijgt zo de kans om te genezen. Het middel werkt vooral goed bij slijmvliesbloedingen. Denk aan mond-, neus- en keelbloedingen, maar ook hevige menstruaties. Tranexaminezuur wordt één tot twee weken gebruikt. Je gebruikt dit medicijn 2 tot 4 keer per dag (2 tabletten van 500mg), maar de dosering kan per persoon verschillen.
Tranexaminezuur (Cycklokapron®) is geschikt bij alle factordeficiënties. Het middel wordt gebruikt bij de behandeling van een bloeding of uit voorzorg. Het middel mag niet gebruikt worden bij bloedingen in de urinewegen omdat het risico bestaat op het ontstaan van stolsels die de urinewegen afsluiten. Tranexaminezuur mag niet in combinatie worden gebruikt met Hemoleven (factor XI concentraat), omdat dit de kans op een trombose verhoogd.
Tranexaminezuur (Cycklokapron®) is beschikbaar als tablet en als mondspoeling.
Meer informatie
Meer weten? Lees meer informatie over het gebruik en de bijwerkingen op Apotheek.nl.
Een bloedtransfusie betekent dat je via een infuus bloed (of een deel van het bloed, rode bloedcellen) krijgt toegediend van een donor. Het toedienen van een bloedtransfusie duurt ongeveer 15 tot 30 minuten. Bij ernstige bloedingen kan iemand met een factordeficiëntie een transfusie met plasma, bloedplaatjes en/of rode bloedcellen krijgen. Dit is afhankelijk van de ernst en het type stollingsstoornis. Bij zeer ernstige bloedingen is het soms nodig om iemand op te nemen in het ziekenhuis en meerdere dagen transfusies toe te dienen.
De behandeling is geschikt bij alle soorten factordeficiënties. Voor de meeste factordeficiënties werkt factortherapie of tranexaminezuur voldoende bij het voorkomen of behandelen van een bloeding. Alleen als dit niet zo is en de bloeding zeer ernstig is, wordt er een bloedtransfusie gegeven. Bij factor V-deficiëntie is factortherapie niet mogelijk en daarom wordt er bij een (ernstige) bloeding plasma gegeven. Dit is een bestanddeel van bloed dat een hogere concentratie aan eiwitten bevat die nodig zijn voor de bloedstolling.
Er wordt van tevoren gecontroleerd welke bloedgroep je hebt om er zeker van te zijn dat het donorbloed geschikt is voor jou. Wanneer je vaker transfusies krijgt, kan het lichaam antistoffen tegen de donorbloedplaatjes maken. Op termijn werken transfusies dan niet (goed) meer. De behandelaar is daarom terughoudend met het toedienen van transfusies.
Een bloedtransfusie is afkomstig van donoren. In Nederland is het doneren van bloed alleen mogelijk op vrijwillige basis. Bloedbank Sanquin is verantwoordelijk voor het inzamelen en bewerken van bloed en plasma en voorziet de ziekenhuizen van rode bloedcellen, bloedplaatjes en plasma. Voor bloedproducten geldt een strenge selectie van donoren, en tijdens het productieproces vindt een zuivering van het plasma plaats waardoor het risico op bloed overdraagbare infecties via transfusies tegenwoordig erg klein is.
Meer weten? Lees meer informatie in de verschillende folders van Sanquin.
Disclaimer | Privacybeleid | Sitemap | Website door E-wolve
